با شعر که شور میدهم من

میسوزم و نور میدهم من

ای غمزده سینه ها بسوزید

ای گوهر اشکها , بریزید...
.
.
.
اشک من غلتید از چشمانم جاری شد و بر خاک لغزید ...
زمین آن را بلعید و در جان گلی دمید ...
گل به زندگی سلام کرد و سلام گل به خداوند رسید ...
خداوند باران مهرش را بر سر من بارید ...
و باران مرا خیس کرد...
تا بگوید:
اشک تو چقدر قدرت دارد
و
قدرت تو در مقابل قدرت خداوند ناچیز است.